Küçük bir çocukken, nasıl da her şey ve herkes olduğundan da büyük görünürdü.
Daha liseye gitmeye çok uzun zaman vardı.
Liseliler kocaman adamlardı. Askere giden abiler de öyle.
Öğretmenlerimiz filan koca adamlar, koca kadınlardı.
Kırklı yaşlarında yaşlı insanlardı onlar.
Ne zaman ki biz de büyüdük(!), işte o zaman farkettik liseliler daha çocuk, askere gidenler kocaman abiler değil, gencecik insanlar.
Kırklı yaşlarında ki hocalarımız da meğerse yaşlı adamlar değillermiş.
Ama daha da önemlisi yaşın büyümesi çok bir şey ifade etmiyor. Yine öyle çocukluklarında ki gibi inatçı olan yine inatçı...
asabi gençler...asabi adamlara dönüşmüş...kısacası öyle pek büyük değişiklikler yok aslında.
Gövdemizden bir kapı açılsa belki de kocaman ama küçük bir çocuk zıplayıp fırlayacak. Kimbilir?
Hem de onca kocaman adamlığımıza rağmen fırlayacak.
Canlı çizgi hikayeler'de bu sefer bu konuları anlatmaya çalıştım.
"Herkes büyürken" aşağıda bakın bi.
Full screen seçeneği ile ızlerseniz daha okunaklı oluyor...
(Alternatif opsiyon direk link)


