Gece hızlı öldürür 11-son

("Autumn Music", Max Richter)

Bir gün yollarımız ayrıldı.
Gece hayatımdan çıktı. 
Ben de onun hayatından.

Evet evet her şey bu kadar basitti.
Zehirli prensin yokluğuna rağmen ayrılık kararını büyük bir cesaret ile aldım.

Zehirli prensi anlatmalıyım size. O olmadan da nasıl yaşanabildiğini anlatmalıyım.
Gece’nin neden hızlı öldürdüğünü de söylemeliyim.

Zehirli prens benim patronumdu.

İşteki patronum değildi.
Hayattaki patronumdu.

Sizin de patronunuzdur o. Ama siz belki de ona başka bir isim vermişsinizdir.
Çoğumuz farklı isimlerle çağırır onu.
Farklı isim kullanmayanlar ona “akıl” der.

Evet aklımı hızlıca hemencecik öldürmüştü Gece.
Aslında hepimizin hayatta iki patronu vardır.
Biri akıl, diğeri kalp.

Akıl hep sert çizgiler çizer. Kararları keskindir. Kalp ile yarışmaz çoğu zaman. Kalp bu sert çizgileri aşıp geçmez, kenarda bekler.

Aklımın ölmesi bir bakıma tuhaf bir özgürlük vermişti bana. Gece ile aşkın, gerçek değerini anlamaya başlamıştım.
Fakat sadece gözlerini gördüğünüz şu resmi var ya...işte çok yarım bir resimdir o. Gözlerindeki hüzünlü bakışının nedeni anlaşılmaz.

 ***

Zehirli prens çoktan ölmüştü ya ama onun yerini rüyalarım almıştı sanki.
Bakıp göremediklerimi gösteriyorlardı.
Son rüyamın ardından yaşadıklarım mı çarpıcıydı...yoksa rüyanın bizzat kendisi mi?
Siz karar verin.

Bu sefer rüyamda tamamen sayı şeklindeydim.
Elbette etrafımda sayılar vardı yine. Gece, dokuz numara ile çok ama çok ateşli bir şekilde öpüşüyordu.
“Heyy!...heyy!” dedim. “Senden önce sırada yedi var, sekiz var...sıranı bekle dokuz!”

Dikkatinizi çekti mi? Nasıl da kabullenmişim ya da nasıl da inanmışım sırada birilerinin olacağına...ya da nasıl da inanmamışım benim son sayı olabileceğime?

Böyle heyecanlı bir şekilde atılmam üzerine...
“Sen neden bahsediyorsun altı numara?” dedi dokuz.
“Yedi ve sekiz seninle birlikte sırasını çoktan savdı!”
“Ama nasıl olur? Daha bugün bana seni geçen her gün daha da seviyorum biliyor musun demişti?” diye haykırdım...heyecandan salyalarımı bile saçarak.

Dokuz hiç bir şey demedi.
Ağzını hiç açmadı....sanki acıyan bir bakış fırlattı ve galiba ben de bu bakışı havada yakaladım.

Ertesi sabah ve sonraki sabahlar...aklımdan hiç çıkmadı bu rüya. Uyandığımda hep dokuz numaranın söyledikleri vardı. Zehirli prens olsa ona sorardım “ne yapmalıyım?” diye.

Kalbiniz, kontrolü ele geçirince...durumlara karşı keskin çözümler üretmek yerine daha merhametli oluyorsunuz.
Daha bağışlayıcı.
Fakat son noktayı koymak gerektiğinde kalbinizin verdiği kararlardan daha keskini de yok galiba. Akıl keskindir demiştim ama kalp tek başına kalınca farklıymış.
Sabrı büyük olan kalplerimizin son kararda tereddütleri hiç olmuyor.

***

Laboratuvarımda çalışıyordum yine. Bir dosyayı tamamlamak için hızlıca yazıyordum raporumu. Gün içinde hiç e-posta atmazdı Gece...söylemiştim di mi?

Ama o gün “o e-posta” geldi...Ardından bir e-posta daha ve hatta telefon da geldi.
Telefonuna cevap vermedim. Tıpkı e-postasına cevap vermediğim gibi.
Yanlışlıkla bana atmıştı başkasına atması gereken (!) bir e-postayı.
Nasıl da heyecan içinde olduğunu ve galiba da aşktan başının döndüğünü söylediği tam tamına iki satırlık bir mesajdı bu ilk e-posta da gelen.
Ardından gelen e-posta ise bu sefer banaydı yanlışlık yoktu.
Bu hatalı e-postayı anlatma çırpıntısıydı. Beni düşünürken başkasına yazması ne acıklı bir durum değil mi? Hem de onun gibi zeki bir kadın için.

Kadınlar, her zaman için nedenlerine çok güzel açıklamalar bulurlar. Tıpkı biz erkekler gibi.
Aramızdaki fark kadınların açıklamaları daha zekicedir.
Biz kanarız.
Fakat bu sefer ben kanamadım...istememe rağmen kanamadım.

Sonrasında, öğrenecektim ki, Gece hep böyleydi. Gerçekten de hiç bir zaman bir tek sevgilisi olmamıştı. Hepimiz onun mozağinin birer parçalarıydık ve hiç bir zaman bir bütün olamayacaktık...olamayacaktı.
Her birimizden bir parça alıyordu, hayatına böyle devam edebiliyordu. Hüzünlü gözlerinin ardındaki eksiklik buydu...hep yarım kalmak.

Tutkumun ismi Gece’ydi.
Ben onun için altı numara olmuştum. Altıncı parçasıydım...o da benim bir numaram olarak kalıyordu.

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür - 10

("Jashn-e-Baharaa", A.R. Rahman)

“Bir rüyamı daha anlatacağım size...unutturmayın bana!” demiştim.

Hızlıca onu anlatayım.
Sonra da Gece’nin benim için neden bu kadar çekici olduğunu söylemeliyim.

Rüya;
Bu rüyada bir sürü kadının çığlıklarını duyuyordum. Pencereyi açıp da dışarı baktığımda belki yüzlerce kadın sokak kapısında birikmiş bağrışıp duruyorlardı. Ne olduğunu anlayamıyordum. Ama tuhaf durum şuydu. Tüm kadınlar birbirinin aynıydı. Ve evet hepsi Gece idi. Hepsi adeta boynuma atlamayı bekliyordu. Etraftaki pencerelere bakınca yine bir sürü sayı kılığına girmiş adamlar vardı. Benim gibi şaşkın değillerdi. Umursamaz gözlerle sanki sırıtıyorlardı.

Yine kan ter içinde uyandım elbette.

Artık zehirli prens yoktu ya...ve hiç bir zaman için de olmayacaktı ya...o yüzden bu rüyanın yorumunu çözemedim.

Fakat unutmadım da.

***

Gece artık sevgilim olmuştu...aradaki yaşanmışlıkları uzun uzun anlatmak istemiyorum.

Sonuçta iki kişide birbirine ilgi duyarsa normal şartlarda olacaklar beklenenlerdir. Bizimde durumumuz normal şartlar altında gelişmişti. Tıpkı sizlerin hayatlarındaki gibi. Dedim ya bize özel sandığımız şeyler aslında pek bir sıradandır. Sadece biz öyle olmadığını sanarız.

Size daha ilginç bir durumu anlatmalıyım.

Ben onun kaçıncı sevgilisiydim kimbilir, diye düşünür dururdum.
Ama bunu, ona hiçbir zaman sormadım. Belki duyacağım sayının beni ürketeceğini düşünüyordum.
Ürkütse ne olacaktı ki?

Ona olan tutkum sürekli artıyordu ve önceki sevgilileri bunu azaltmayacaktı ki.
Fakat, Gece kaçıncı oldugumu da söyledi...hem de bunu hiç duymak istemediğimi bilmesine rağmen.
O bundan müthiş bir zevk almıştı, “sen altıncısın” derken.

Şimdi de onun benim için neden bu kadar çekici olduğunu anlatmalıyım...Sonrada bu aşkın nasıl bittiğini.

Gece, diğer kadınların ilişkilerde rahatsız edici bir sahiplenme duygusu ile karşısında ki erkekleri nasıl yorduklarını bildiğinden böyle hiç yapmazdı.
Naz denen göstermelik kadınsı oyunlardan çok uzaktaydı.
Bir şeyi istedi mi isterdi. Bulmaca çözdürtmezdi.
Yerin 1200 metre dibinden gelen sinyaller gönderip anlamamı beklemezdi. Çünkü öyle sinyaller göndermezdi. Başka düşünüp başka konuşmazdı.
Kısacası hani nasıl derler dobra kadındı.
Bu yüzden de ben laboratuvarımda çalışıyorken...cinayetlerin ip uçlarını yakalamaya uğraşıyorken kafamı karıştıracak hiç bir şey ile kafamı meşgul ettirmezdi.

Elbette tüm bunları onu tanıdıkça ögreniyordum. Öğrendikçe de çekiciliğinin sebeplerini görüyordum.

Fakat Gece ile aşkımızın bir sonu vardı.
Şimdi o sonu anlatmalı size.
Tıpkı laboratuvarımızda yatan cesetlerin içini boşalttığımız gibi bu aşkın da içini boşaltarak anlatmalı...Sadece daha iyi anlayabilmek için...başka bir şey için değil.

Ve Gece neden hızlı öldürür...elbette onu da söylemeli. 

Bu arada söyledim di mi? Zehirli Prens yok artık.

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-9

("Sometime later", Alpha)

Yaşadığım şeye aşk demiştim tıpkı sizin de diyebileceğiniz gibi.
Tıpkı sizin de hissedeceğiniz gibi.

Yaşadıklarımızın bize ama sadece bize özel olduğunu düşünürüz. Halbuki ilk defa biliyor olmak bizi böyle düşündürtür. Sonrasında alıştıkça özelliği de biter...heyecanı da.

Gece sıradanlığa dayanıksız insanlardandı. O hiç bir zaman özel oluşunun bitmesini istemiyordu. Bunu onu tanıdıkça anladım.

Bazen pek bir rutinleşmiş işlerimizi yaparken aklımız öyle uçuşup gider ya bir yerlere...Benim aklımsa hep ona gidiyordu.

Son yemeğini ölmeden 1-2 saat önce  yemiş demekki diye geçirdim içimden. Cesedi bulduklarında saat 22:00 sularıymış. Daha sindirilmemiş yedikleri.
Büyük ihtimalle 20:00 ya da 21:00 civarı öldürülmüş. Bunun için midesine ve hatta ince barsağına da baktık. Olduğu gibi duruyordu yedikleri. Acaba biliyor muydu midesine indirdiği yemeklerin son yemeği olduğunu? Kim öldürmüşse arkadan yaklaşmış...boynundaki derin kesik izinin yönü ve eğimi katilin solak olduğunu gösteriyor.

Her şeyi dışarı çıkarmıştık...tüm organları.
Sonra hepsini tekrar yerleştirdik, diktik eski haline gelmedi ama dağıttığımız her şeyi toparlayıp yerli yerine koymuştuk.
Aklıma çoçukluğumda dağıttığım odam geldi. Tüm oyuncaklarımı dağıtır sonra da toplardım ya...masadaki adamı da dağıtmış sonra da toplamıştık.
Yine yazdık raporumuzu işin sonunda.

Ofisime gitmek yerine bahçeye çıktım.
Temiz hava almak istedim. Biraz da Gece hakkında düşünmek istediğimdendi dışarı çıkmamın sebebi.

Gündüzleri bitmiş hayatların sahipleri ile uğraşıyor, birilerinin neden olduğu ölümleri çözmek için çalışıyordum. Geri kalan zamanda da Gece ile ilgili hayallerime dalıyordum...
O ana kadar aramızda kısacık küçücük şeyler yaşanmış olsa da tekrar tekrar düşünüyordum...tıpkı her aşık adamın yapacağı gibi.

Bu arada doğum günü partisinde, Gece ile olan dansımızı da anlamaya çalışıyordum. Anlayacak ne var demeyin.
Çok uzattığımı da düşünmeyin.
Yine nöbetteydim ama aklım hala o Perşembe akşamında takılıp kalmıştı.

 
Dansederken gözlerimiz gözlerimize dokunuyordu sanki.
Çok klişe bir laf gibi geliyor di mi?
Ama değil.
Eğer o gözler size de öyle baksaydı anlardınız klişe olmadığını ve bu durumun başka bir şekilde anlatılamayacağını da bilirdiniz.

Nasıl da bakmıştı, öyle baş döndürücü?
Kimsenin şimdiye kadar bakmadığı bir şekilde...
Ne kadar da canlı, aydınlık ve de parlak gözleri vardı.

Ölülerin gözlerinden bilirim bu parlaklığın anlamını ve değerini.
Onların ki adeta bir bulut tabakası ile kaplanır...sislidir bakışları. Hayatın parlaklığı gibi gözlerinin parlaklığı da hayatın gitmesi ile bitmiştir.
Gece’de hayatın parlaklığı vardı işte.

Sonraki haftadan itibaren Gece ile buluşmalarımız sıklaşmaya başladı. Artık hep arayan taraf ben değildim. O da arıyor, o da buluşmayı istiyordu.

Kendi ayakları üzerinde durabilen bir kadındı ya.
İstediğini alıyordu hayattan.
Benden de alıyordu.

Bir keresinde “hiç bir şey olması gerektiği gibi değil demişti” ilk o zaman farkettim bu söylediğinin, onun lafı olmadığını.
Tıpkı dudağının kenarına kondurduğu kısa tebessümün de kendisine ait olmadığınmı farkettğim gibi.
Çok önce aynı tebessümü bir arkadaşında görmüştüm çünkü.

Ondan aldığını anladıktan sonra, “farketmeye başladım Gece’yi’`. Değişik parçaları alıyordu çevresinden...Tıpkı bir mozağin parçaları gibi.

Bir rüyamı daha anlatacağım size...unutturmayın bana!

Zehirli Prensi dinlememiştim hiç.
Rüyalarının anlamını göz ardı etme demişti.
Anlamaya da çalış demişti.
Simgelere özen göster demişti.
Aslında bir sürü şey demişti.
Ve artık yoktu!

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-8

En zor işlerden biri hediye almaktır.
Özellikle de tam tanımıyorsanız o insanı.
Gece’ye de hediye almak zordu...İyi tanımıyordum ki.
Gece ile bir akşam yemeğine çıkmışlığımız vardı ve daha ötesi de yoktu.
Onu en çok olay yeri incelemesinde ve ardından bazen yapılan basın toplantısında görüyordum.
İşiyle ilgili bir şey alsam diye düşündüm...ama yok yok çok klasik olacaktı yine. Zaten yeterince klasik takılmıştım o akşam yemeğinde.
Çok zor iş bu hediye işi...tam tanımıyınca!

Ama aşk her şeyi yaptırır. Bir kere yemeğe çıkmış olsak da...bir sürü fikir uçuştu...en çok heyecanlandıranı seçtim ben de.

Ona bir CD aldım...
İçine de bir kart yazdım...bu albümde en çok sevdiğim şarkı dokuz numaradır dedim.

Siz de dinleyin isterseniz.

("Alone Apart", Glen Hansard & Marketa Irglova)

Barda tam da tahmin ettiğim gibi bir sürü arkadaşı vardı.
Popüler kadının doğum günü böyle olurdu.
Tahmin etmediğim şey ise bana gösterdiği inanılmaz ilgiydi.
Hediyesini verdiğimde heyecanla açtı...Kartı da aynı heyecanla okudu.
Koşarak barmenin yanına gitti, CDyi uzattı.
 “9 nolu şarkıyı çal lütfen” dedi.

Müzik çaldı, elimden tuttu...sonra da sarıldı usulca.
ve biz dans ettik...herkesin önünde.
ve ben utandım...sessizce.
ve ben daha da aşık oldum...galiba pek bir delice.

Güya ben ona hediye verdiğimi sanıyorken...bu dans ile esas hediyeyi veren o oluyordu!

Zehirli Prensin ne diyeceği artık umurumda bile değildi. Eminim o yine söylenecekti.
Ama dedim ya “benim umurumda değildi”

Çünkü yaşadığım şey aşktı ve daha ötesi de yoktu...
Yoksa var mıydı?

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-7

("2046",Shigeru Umebayashi )

Adımın öyle olduğuna bakmayın...hep gerçekleri söylediğimden bana zehirli diyor.
Prens demesinin sebebi ise patronu olmamdan dolayıdır.

Yoksa gerçek ismimle yakından uzaktan ilgisi yok, "Zehirli Prens" demesinin.

Gece’nin bakışlarındaki hüznü göremiyor bu adam.
Aşk kişiye görmek istediğini göstertir.

O size anlattığı rüyasına biraz dikkat etse farkına varacaktı. Ama varamıyor daha. Her ne kadar bana zehirli dese de yine de anlatıyor  her şeyini...sonra da gerçekçi yorumlarıma kızıp, çekip gidiyor.

Gece’den gelen son e-postayı siz de okudunuz di mi?
Nasıl ama tehlikeli kadın?
Di mi?

Efendim?
Okumadınız mı?

O zaman okuyun...işte,

> Perşembe akşamı doğum günüm, 26.Cadde isimli barda toplanıyoruz...sen de gelmelisin :)

Şimdi nedir bu?
“Sen de gelmelisin”
Belki adamın o akşam nöbeti var...ya da bir olay için gitmesi gerekecek. Böyle mecburiyete sokulur mu hiç insan?
Şimdi ona söylesem yine sinir olacak...en iyisi umursamamış gibi yapmalı...Neyse...bakın nasılda mutlu!

***

Bugün çok mutluyum sabaha çok enerjik başladım.
Elbette sebebi Gece’den gelen e-posta...dün akşam atmış...sabah okuyunca heyecandan yerimde duramadım.

“sen de gelmelisin...sen de gelmelisin...sen de gelmelisin” diyor mesajında.
Çok mutluyum.
Gülme işareti bile koymuş!

Nöbetim yok o akşam, harika!
Şimdi laboratuvara dönüp çalışmalı...çalış çalışabilirsen.
“sen de gelmelisin...sen de gelmelisin...sen de gelmelisin”...
Geleceğim tabii ki!

***

Gördünüz değil mi?
Nasılda mutluluktan ve salaklıktan uçuyor!
Şaşkın olmak aşkın da bir yan etkisi midir acaba?
Hafif salaklık da verir...tuhaf bir cesaret de...Gülme işaretine bile seviniyor...offf ya offf!!!!

Gece ile ilgili içimde iyi hisler yok.
Diğer yandan bence de harika bir gülüşü var...ve evet çok çekici.
Çok da başarılı bir gazeteci...ama tehlikeli bir şeyler var.
Tam söyleyemiyorum size...çünkü ben de kelimelere dökmekte zorlanıyorum.

Bu bizim salak şimdi yine laboratuvarda çalışıyor...bari aklını işine iyice verse de ben de zor durumda kalmasam.
Masada yatan adam kendini asmış.
Ama astığına bizim gruptan hiç kimse inanmıyor.
İyice inceleyip raporumuzu yazmamız lazım. Tüm detayları ile hem de.
Her zamanki gibi tabiiki.

Kendini asan insanların düşünemediği bir takım teknik durumlar vardır.

Hiç düşünemeyecekleri şeyler!
Ancak yaşadıklarında farkedecekleri şeyler...

Yoksa öldüklerinde mi demeli?

Ellerine ne geçirirlerse kullanabilirler. İp, kemer, elektrik kablosu, çarşaf...
Bu çoğu zaman ummadıkları durumlara yol açar.
Hatta bazen kafalarının kopması bile mümkündür.
Sonuçta fiziksel bir olay, yer çekimi var ve kemiklerini kırıyorlar bir şekilde. 

Bu arada bir de kendini asmış süsü verdiren ve aslında işin içinde bir katilin olduğunu gösteren çok basit işaretler vardır.
Tüm bu işaretler masada yatan adamda da mevcut.

Kendini asmamış bu adam.
Asmışlar onu.
Elleri bağlıydı bulunduğunda.
Elbette kendisi de bağlamış olabilir ama nasıl bağladığı bile önemlidir.
Belliki biri bağlamış...kendi kendine düğüm atamayacak bir açısı var düğüm yerinin.
Düğüm uzmanımız var ona da gösterdik nasıl bir düğümdür diye.
Gemicilere has olduğunu söyledi.
Sıradan değil yani.
Katil ya da katiller denizcilik ile yakından ilgileniyorlar.
Raporumuza bu detayların hepsi girildi.
İpin uçları da kesik belliki başka bir yerden gelmiş.

Her ne kadar aşık da olsa tüm bu detayları özenle girdi rapora...neyse ki şaşkınlığı çok esir almadı aklını. 

***

Raporu bitirdim...bu adamı biri ya da birileri öldürmüş olmalı...ve uzun süre ipte asılı kalmış.
Çabuk ölmemiş.
Sanki planlı.

Amma iç karartıcı bir durum...
Neyse çıkıp biraz hava almalı. Ama önce Gece'ye e-posta atmalıyım...
"Geliyorum" demeli.

Bu iç karartıcı günün en güzel yanı bugünün salı olması çünkü perşembe gününe yakın!...2 gün var sadece!

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-6

("Pan's labyrinth", Javier Navarrete ) 

Rüyalar

Rüyalara önem verir misiniz?
“İnanır mısınız?” diye sormadım dikkat ederseniz.
İnansanız da inanmasanız da...rüyalar görülür.
Gün içinde hayatımıza ait o kadar çok işaret belirir ve kaybolur ki çoğunu görmeyiz.
Bazılarını da ıskalarız.

Dikkatli bakabilsek hayatımız çok daha düzgün olacaktır.
Ama onca işin (!) arasında bizzat bizimle ilgili olan işaretlere nasıl dikkat edebiliriz ki?
Di mi ama?

İşte rüyaların "bir bölümü" de bununla ilgilidir.
Farkına varamadığımız işaretler uykumuzda bizlere misafir olurlar.
Bazılarını hatırlamayız ve hatırlasak da yine anlamayız.
Halbuki tanısak kendimizi...bilsek biraz içimizi...
Öyle güzel olacaktır ki.

Günlük hayatımızda ıskaladıklarımızı uykularımızda da ıskalarız ve hayat elbette her şeye rağmen devam eder. Iskaladıklarımızla ve  kaçırdıklarımızla yeniden şekillenir.
Bizi beklemez yani.
Hayat dinamiktir.
Biz dinamik olamaksak da...hayat dinamiktir işte!

Gece ile o harika akşam yemeğinden sonraki ilk rüyamı ertesi günlerde gördüm.
Yine buluşmuşuz. Bu sefer bir partiye katılacağız ve uzakta bir adada olacak. Rüya bu ya evden çıkar çıkmaz bir uçağa biniyoruz. Partide dans etmeye başlıyoruz.
Saçlarının harika kokusu başımı döndürse de ben dans etmeye devam ediyorum.  (“şampuanı neymiş acaba?” diye soruyorum kendi kendime...tüm romantikliği rezil etmek pahasına bile olsa da soruyorum)
Ellerinin narinliğini de ilk  bu dans sırasında farkediyorum.
Gözlerini bir daha keşfediyorum.
Havadaki o ılık esinti akşamın güzelliğine ne de uygun diye düşünüyorum.

Ama üzerimdeki kıyafetin tuhaflığına anlam veremiyorum.
Ben böyle hiç giyinmem ki neden bu şekilde giyinmişim bilemiyorum. Gece hiç farketmiyor mu kıyafetimin tuhaflığını? Neden sormuyor ki acaba? Ama ne desin ki? Yüzüme vurmak istemiyordur belki de?
Neyse ben kendimi bırakayım da anın güzelliğini yaşamaya devam edeyim.

Tam bu sırada dansımızın en güzel yerinde yanımıza biri yaklaşıyor.
“Müsadenizle bu güzel bayanla dansa devam edebilir miyim?” diye soruyor.
Sorusunun yanında giydiği kıyafet de dikkatimi çekiyor.
Bana benzer giyinmiş.
Bu dans etmek isteyen adam dört sayısı şeklinde giyinmiş.

Bu dört numaradır!

Ee...ama...ama sen sıranı çoktan savmadın mı? Benden şimdi dans için nasıl onu alırsın? diye düşünürken etrafıma bakınca farkediyorum ki biz tüm sayılar hep birlikte o adada dans ediyoruz!

Tüm sayılar beraberiz!

Ne kabus!

Arkama bile bakmadan kaçıyorum! Uçak ile gelebildiğim adadan koşarak kaçıyorum. Çok daha çabuk evime de varıyorum.

Allahım ne kabustu!

Sabah uyandığımda şaşkındım.
Ama rüyaları hafife alan pek çoğumuz gibi etkisi kahvaltıya otururken çoktan gitmişti.

Rüyamı anlattığımda Zehirli Prens...o zaman gölgeler ile tanışmaya başlıyorsun demişti. Yine anlamsız anlamsız konuştuğunu düşünerek hemen e-postalarıma baktım.
Bir kaç rapor isteği dışında bir şey yoktu.
Tam kapatıyorken.

Gece’nin mesajı geldi. İlk defa kendiliğinden atıyordu.
Ben bir şey demeden...ben bir şey sormadan.
 

Devam edecek...

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-5

("Loin des villes", Yann Tiensen)

Onunla hiç iş dışında konuşmadığımızdan ilk cümlemin ne olacağını çok merak ediyordum. Önceden planlayamadım nedense.
Masamıza geçtiğimizde ilk cümlemi kurdum.

“Çok teşekkür ederim...bu akşam yemeği davetini kabul ettiğin için!” dedim.

Allahım neden böyle bu kadar klasik bir cümle kurmuştum ki...yani neden bu kadar renksiz sıradan bir cümle ile başlamıştım.
Sıfır orijinallikte ve %100 salaklık akan bir cümle.
Çok teşekkür ederimmiş!
Ne bu ya?!
Gelmekle lütfetmiş gibi oldu sanki.
 
Hatta sanki “bak aslanım aslında ben senin gibi böceklerin bu tip tekliflerine kolay evet demem...ama hadi bakalım bu seferlik oldu böyle bir şey!” diyeceğini düşünmeye başlamıştım.

Elbette böyle zarif bir kadın bunu açıkça söylemezdi...ama ben düşündüm yine de.

Halbuki şu üzerindeki harika kırmızı gömleğe bir iltifat ile başlasaydım ya...
Ya da ne bileyim o çiçekli küpelerine bir şey deseydim.
Ya da simsiyah gözlerinin simsiyah saçları ile ne kadar da uyumlu olduğunu söyleseydim...
Ama yok sen git en sıradan cümleyi kur.
Bravo sana!

Ben böyle kendimi cezalandırırken onun da çoktan bir şeyler söylemeye başladığını farkeder farketmez toparladım kendimi...
Ne diyordu acaba?!

“Bu kadar zamandır neden beklediğini merak ettim...ama sevindim yemeğe çıkabildiğimize” şeklinde kurduğu cümlenin gerçek mi yoksa hayalim mi olduğunu anlayamadım bir an.

Biz erkeklerden hassas olanları biraz böyleyizdir.
Ne zaman çok güzel bir kadın ile karşılaşsak...hafiften böcek gibi hissederiz.
Bu böceğe bakar mı ki bu harika kadın?!
Bu duygunun erkeğin yakışıklı olup olmaması ile hiç ilgisi yoktur.
Nasıl ki bir ilişkinin başlamasında kadının istemesi önemlidir.
Bizde ki bu tuhaf his durumunun da  erkeğin hassas bir adam olup olmaması ile ilgisi vardır.
Demek o da bekliyormuş...demek o da sevinmiş...demek o da...

“Buraya hep gelmek istemişimdir biliyor musun? Davetin için ben teşekkür ederim.”
“Hakikaten?...Ben de burasını severim...sevindim memnun olduğuna”

Al işte yine klasik bir cümle...bari ceketinin önünü de ilikleseydin...bunu söylerken.
Saçları da tam yana taranmış ilkokul çoçuğu misali...gereksiz efendilikler!.

Ohh neyseki saçlarım öyle değil...Neler diyorum ben?
Karşımda oturan harika kadından çok kendimle ilgileniyorum.

Sonra bir anda,
“Gözlerin çok güzelmiş...hiç bu kadar yakından görmemiştim!” diye bir cümle patlattım...İnanamadım kendime vayy be ne zaman kurdum ben bu cümleyi?!
İşte budur! 

Cümlemi kurdum...Heyyyt beee!

“Belki daha önce bakabilseydin, görürdün”
“Ha....?

Haklıydı daha önce hiç bakmamıştım...ayıp olmasın diye.
Öyle yer gibi bakan adamlardan olmamak için, onlar gibi zannedilmemek için!

“Hiç görmemekten iyidir...ama şimdi bilmek de güzel!” dediğimde zamanı durdurmuştum.
Şimdiye kadar görmediğim güzellikte gülüyordu bu kadın.
Acaba görmediğimizi sandığımız güzellikleri gösteren şey AŞK mıdır?
Aşık olan bir erkeğin algısı değişir ya...benim de değişmişti galiba.

Yemek sırasında karşı masadan üşenmeyip gelen bir adam Gece’nin de masadan heyecanla kalkmasına sebep olmuştu. Kalktığı anda etrafa yayılan o harika kokusunu ise ömrümün sonuna kadar unutamam.

Kokular ve hafıza ile ilgili bir sürü bilimsel çalışma yapılıyor...biliyor musunuz?
Kokular sizi bir anda anılarınıza geri götürebilmektedir. Belki de gelecekte...anılarımıza yapacağımız yolculuğun anahtarı kokular aracılığı ile olacak ve görsel olarak da izleyebileceğiz...
Ne müthiş olur di mi?

Gece adama sıcacık sarılmıştı. Benimse içim buz kesmişti. Bana da öyle sarıllır mıydı acaba? O an masaya yayılan harika koku anılarımda “Kızıl İkona ve Gece” olarak kodlanacaktı.

Güzel bir gülüşü olan bu adam, Gece’nin bir meslektaşıydı...uzun yıllardır görmediği. Fazla uzatmadılar ve telefon numarasını verdi adama...arasın diye.

Masaya dönünce özür diledi...Işıl ışıl bakan gözleriyle.
Ben olgunca karşılar gibi yaptım... “Lafı bile olmaz” gibisinden bir şey geveledim.
Lafı olmazdı ama bilinçaltıma çoktan kaydedilmişti o andaki duygusal huzursuzluğum.

O akşamın ardından gördüğüm rüyayı size mutlaka anlatmalıyım.
Zehirli Prens rüyam için "hiç şaşırmadım" demişti...

Ya siz?...Ya siz ne diyeceksiniz?...merak ediyorum.
 Der misiniz acaba bir şeyler?

Yoksa sonuna kadar seyredecek misiniz benim bu şaşkın hallerimi, tıpkı benim de seyrettiğim gibi?

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-4

(''La boulange", Yann Tiersen)

Gece ile ilk yemeğe çıkışımız;

Yine bir cinayetin peşinden olay yerine gittiğimizde…rutin işlerimizi yaptık. Fakat bu sefer Gece yoktu. Laboratuvara dönünce hemen bir e-posta attım.
“Yoktun bugün?” diye kısacık yazdım.

“Biliyorum!” diye cevap verdi daha kısa.

“Akşam yemeği?…7:00?, Kızıl İkona’da?” diye ikinci e-postayı atarken gönder tuşuna hemen basamadım. Bekledim…heyecan şeyi yaptım.

Ama o cevabı hemencecik atmıştı…

“Tamam” demişti.

Uçarak gittim otopsiye…
("Tamam” demişti….. "Tamam” demişti…… "Tamam” demişti.)

Otopside 4 ana sorunun cevabı aranır.

1- Ölüm sebebi nedir? Hangi hastalık ya da yaralanma ölüme sebebiyet vermiştir?
2- Ölümün mekanizması nedir? Hangi fizyolojik sebepler sorumludur?
3- Ölüm tipi nedir? Doğal mıdır? Kaza mıdır? İntihar mıdır? Cinayet midir?
4- Ölüm saati nedir?

“Saat 7:00” deyiverdim...bir anda sesli olarak düşündüm.
Yardımcım... “ne?...nasıl yani?” diye sordu şaşkınlıkla.

“Ha...yok yok o değil...pardon bu başka bir şey...Ölüm saati değil.”diyerek işe giriştim.

Bittiğinde pek bir yorulmuştuk. Üç ana boşluğu açmış ve kapatmıştık...her ne kadar rutin olsa da bu işlem... Yorulmuştuk.

Akşam yemeğine hazırlanmak için eve de uçarak gittim. Yoksa koşarak mı demeliydim?
Hemen temiz bir şeyler giydim...öncesinde elbette duş aldım.

Kızıl İkona’da bekliyordum. Gece karşıdan gelirken. Zaman durmuştu, ben de durmuştum.
Hani o filmlerdeki yavaş çekim anları gibiydi durum.

Kalbimin hızı aklımın şaşkınlığını çoktan geçmişti. Heyecanlandığımız anlarda ne kadar hazırlasak da kendimizi o ilk konuşma anında bazen sesimiz tuhaf çıkar ya...korktum öyle çıkacağına sesimin.
Ama yok çıkmadı.
Sevecen bir merhaba dedim ona.
Ondan buzlar kraliçesi tadında bir merhaba duyacağımı beklerken...
Belki de şimdiye kadar ki en sıcak merhabayı duyuyordum.
Hayır! Abartmıyorum aynen öyleydi.

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-3

("Fall into place", Apartment)

Gece’nin meslek aşkı benim ona olan aşkımdan daha büyüktü ve bu yüzden işini çok ciddiye alarak yapıyordu. Bazen olay yeri ile ilgili açıklamaları yaparken en can alıcı soruları soran muhabir elbette Gece oluyordu.
Ben hep o sorsun istiyordum.
Çok fena ayrımcılık yapıyordum.
Bir sürü muhabir arasında eğer o soru sormuşsa tereddütsüz onun sorusunu cevaplıyordum…hem de en kazık soru onunki olmasına rağmen.

İlerleyen zamanda laboratuvarımda çalışırken ondan e-posta gelmiyordu ama ben bir şey sorarsam hemen cevaplıyordu…
Ben de…hiç gereği yokken olay yeri hakkında düşündüğüm varsayımları onunla paylaşıyordum…çok hatalı şeylerdi yaptığım. Acaba ilgisini mi çekmekti amacım?

Ama aşık olduğunuzda ilgiyi çekmek için ne gerekirse yapıldığından…bunlar da aşık olmanın yan etkileriydi.

Zehirli Prens bu yaptıklarıma çok kızıyor olsa da bir noktadan sonra çaresiz olduğunu biliyordu. Tıpkı benim çaresizliğim gibi.

Gece ile ilk yemeğe çıkışımızdaki absürdlükler…aşkımızın da nasıl bir yol alacağının göstergesiydi.

O daha önce sözünü ettiğim gölgeler ile de o akşamın ardından tanışacaktım.

Devam edecek...

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-2

("Il cielo in una stanza", Gino Paoli)

Gündüz vakti stres ve koşturmaca dolu mesleğimin gereklerini yerine getirirken, beynimin her köşesinde Gece’nin aklımı başımdan alan sesi ve yüzü dolanıyordu.
Sürekli.

Yardımcıma duvardaki kan izinin fotoğrafını çekmesini hatırlatırken…telefonuma çaktırmadan bakıyordum…acaba mesaj var mıydı?

Elbette yoktu.
Ben çalışırken hiç bir zaman mesaj atmaz ya da aramazdı. Mesaim bittikten sonra ne yapacaksa yapardı. Gece olunca!

Fakat ben yine de bakardım mesaj gelmiş mi diye...umut dünyası.

İşimin tuhaf saatleri olması, nöbetlere kalıyor olmam elbette gecelerimi bloke ediyordu. Ama her gece Gece’siz değildim.

Yardımcım duvardaki kan izini fotoğrafladıktan sonra köşedeki kırılmış fincanın üzerindeki parmak izlerini de dikkatlice alıyordu…kanlı parmak izleri olması dikkatimi çekmişti…Kimin parmak iziydi acaba?

Gece ile ilk tanışmamız da böyle pek bir kanlı mekanda olmuştu.

O olay yerinin dışından fotoğrafları çekiyorken, biz de içeride çalışıyorduk.
Dışarı yorgun argın çıktığımda…meraklı ama kendine güvenen bakışları ile beni takip etmesi hafif içimi ürpertse de bu kadar güzel bir kadın tarafından izlenmek pek bir hoşuma gitmişti.

Zehirli Prens bu anın beni bitiren an olduğuna inanır.

O bakışlar hakikatende bir daha hiç bir zaman aklımdan çıkmadığı an olarak kalmıştır.
Şimdiye kadar gördüğüm en kanlı olay yeri olmasına rağmen aklımda sadece Gece’nin bakışlarının kalması bunun en büyük ispatıdır.

Devam edecek...

Yazının devamı...

Gece hızlı öldürür-1

("O.S.T. Nyfes", Stamatis Spanoudakis  )

“Gece hızlı öldürür!” Zehirli Prens böyle demişti.

Anlamamıştım.
Gece neden öldürsün ki? Bir de neden hızlı?

Bilmece gibi konuşurdu Zehirli Prens. Zekiydi.
Ama anlaşılmazdı bazen anlattıkları.
Tıpkı Gece’nin hızlı öldürdüğünü söylemesi gibi yine anlaşılmıyordu işte.

Gece öldürmezdi ki...aksine o sevdi mi çok sevenlerdendi.

“Gece” güzel bir kadındı.

Kendi ayakları üzerinde duran ve birey olabilmiş bir kadın.

Özgüveni gelişmiş kadınlar biz erkekleri daha da çok çeker.
Zeki kadın olabilmek genetik bir takım özellikler gerektirse de özgüvenli kadın olabilmek çoğunlukla yaşanılan hayat tecrübelerinin birikimidir. İkisinin birden  yani zeka ve özgüvenin bir arada olduğu kadınlara ise fena halde dayanıksız oluruz biz erkekler.
Elbette tüm erkekler değil...bu özelliklerin değerinin farkında ve akıllı olanlar demek istiyorum.

Öncesini bilmediğimiz ve sadece şu yaşanılmakta olan anın kesitlerini gördüğümüz kadınların, öncesindeki acemiliklerini görsek, belki  bizi kaçırtacakken...şu an da varmış oldukları nokta, tıpkı tırtılın bir kelebeğe dönüşmesindeki akıl almaz güzellik gibi bizi kendilerine çeker.

Biz erkekler kadınlar söz konusu olunca her şeye evet deriz.
Onları kazanana kadar da sabırlı ve hoş görülüyüzdür.
Bir de ısrarcı.

Kadın erkek ilişkilerindeki aşırı hoş görülü erkek tipi kadınları korkutması gerekse de...tuhaf bir sarhoşluk içinde olduklarından bu anormal sabrın ardını göremezler. Sonrasında ise çok iyi görürler.
Ama artık herkes görmektedir zaten. Sadece onlar değil.

Diğer taraftan da erkekler ne kadar her şeye evet dese de...kadınlar gerçekçi ve onlarca adım sonrasını düşünebilen yetenekte canlılar olduklarından, onlar evet demedikçe hiç bir şey olmaz...hiç bir şey başlamaz.

“Bir kadının bir erkeğe, ya da bir erkeğin bir kadına aşık olabilmesi için, önce kadının o erkeğe dikkat etmesi gerekir. Dikkatin yöneltilmesi durumu olmadan, aşık olma durumu gerçekleşmez. Ama her dikkat yoğunlaşmasının ardından ille de aşık olma durumu gelecek demek değildir.” der Jose Ortega Gasset.

Kadınlar istemedikçe bir şey olmaz ya işte bu yüzden erkeğin aşırı toleranslı olmasına çok şaşırmamak gerekir.

Neyse...

Gece ise farklıydı.
Biz erkeklerin köylü kurnazlıklarını rahat görürdü.
Bu zeki kadının beni en çok çeken yönü de onun bu yanıydı galiba.
Ben kendim olduğum sürece, bana dikkat edecekti...ve ettikçe de görecekti.
“Peki aşık olacak mıydı?” orasını bilemiyordum işte.

Detaylara özen gösteren bir adam olmam, onun ilgisini çekme nedenlerimden biridir...
En büyük sebebidir!

Zehirli Prens bana çok yanlış bir yolda olduğumu söylese de...ben buna kulak asacak durumda değildim.

Gece’nin içinde küçük bir çoçuğun saflığının yattığını ilk kez aynadaki yansımasında görmüştüm...Yüzündeki kadınsı çizgiler ve bakış kaybolmuş en seveceninden küçük bir kız çocuğunun bakışı ve gülüşü konmuştu ya...işte o zamandır onu ilk kez en içten gülmesini sağladığım an.

Olduğum gibi ve sadece kendim olmak onu güldürmüş...bu zor diyebileceğim kadının ilk o zaman kalbinin kapılarını açabilmiştim.
Belki de açtığım kapı kendiminkiydi, bilemiyorum.

Zehirli Prens onun kalbiyle ilgili söylediklerimi dinledikten sonra “sen öyle san” demişti.
Kızmıştım ona...ben "öyle" sanmamıştım ki.
Görmüştüm işte!

Sonrasında yanıldığımı anlayacak olsam da...aşık olan her erkek gibi körleşmeye başlamıştım.

Zehirli Prens... "zamanın ve kendinin farkında ol...harcama ruhunu!" demiş..."Gece hızlı öldürür” diye eklemişti.

Ve bu benim hiç umurumda değildi, ta ki gölgem ile karşılaşıncaya kadar...

Devam edecek...

 

 

 

Yazının devamı...