Mim şeysi: 20 soru yirmi cevap

Bilimadamları her gün ama her gün bir sürü soru soruyor…diğer yandan da bir sürü soruya cevap arıyorlar. Ben de onlardan biri olarak her gün bu şekilde yaşıyorum…Sorular çokca ama cevapları az…Uzun zaman alıyor cevapları bulmak…

Bazen ömür de yetmiyor. Şanslı olanlar sorularına cevaplarını bulabilenler…sadece bilimadamları değil herkes.

Mim yazmak kısıtlayıcı ve sınırları (kuralları) olan bir iş…bu bakımdan yazı söz konusu olunca sınırlar zorlayıcı olabiliyor benim için.
Sevgili Aydan Atlayan Kedi…bir mim yollamış…bir sürü soru var. Cevaplamaya çalıştım…kısa sürede…Bu arada bu mimi, yazmak isteyen herkese yolluyorum.

En sevdiğiniz kelime: Bir sürü en sevdiğim kelime var ama hiç birini de bu listede tek yazacak kadar en sevdiğim var mı bilemiyorum ki.

Nefret ettiğiniz kelime: Kelimelerin en nefret edileni bile yanına bir şeyler yazınca değişip çok sevimli de olur. Ya da tam tersi. Haksızlık yapmayayım şimdi buraya yazıp da.

Ne sizi heyecanlandırır: Konusuna bağlı. Eğer bu heyecanlanma durumu mesela mesleğim ile ilgiliyse yaptıklarımızın artık insan hayatlarına yarar sağlamaya başlamasını görmek çok heyecanlandırıcı bir şeydir. Kısacası insan olarak işe yaramaya başlamak güzel ve heyecanlandırıcı bir şey.

Heyecanınızı ne öldürür: Herhalde heyecanınızı öldüren umutsuz ve cesaret kırıcı insanlardır diyeceğim. En iyisi böylelelerinden uzak durmak ve hatta kaçmak çok iyidir.

En sevdiğiniz ses: Piyano sesi desem çok mu klişe olur. Evet evet çok klişe olur. Onun yerine başka bir şey yazayım. Hani filmlerde olur ya, bilgisayarda yazarlarken tuşlarından klik klik klak diye sesler çıkar yumuşak bir sestir. Hiç gerçek hayatta çıkmayan o sesi severim mesela. Bu sefer de çok mu absürd oldu cevabım? Ama hakkaten severim o sesi.

Nefret ettiğiniz ses: Tırnağınızı kara tahtaya fılan sürtün bi...hani tebeşir kırılıp da parmaklarınız yanlışlıkla sürününce...hah işte o ses.

Hangi mesleği yapmak istemezsiniz: Rutinse istemem. 

Hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz: Hayal sınırlarını da zorlayarak mı cevap vermeli bu soruya? Yoksa dünya hayatının sınırladıkları ile kalan doğal yeteneklerden birini seçerek mi cevaplamalı…bilemedim şimdi!

Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz: Demek ki kendim olmuşum ki başka biri olmamamışım. Ya da herkes zaten başka biri olarak dünyaya gelmemiş midir ki?

Nerede yaşamak isterdiniz: Ilıman iklimler güzeldir. Ama diğer yandan da 4 mevsimin yaşanması da güzeldir. Belki de neresi olursa olsun ama yüzüne bakılacak güzel, temiz denizi olan her yer mi desem, daha iyi olacak?

En önemli kusurunuz: Aceleci olmak güzel bir şey değil. Ama hem aceleci hem de sabırlı olmak ise tuhaf bir kombinasyon. Tecrübe ile sabit.

Size en fazla keyif veren kötü huyunuz: Kötü huy derken, sağlığa zarar verirken ama “boş ver yaaa!” diyerek devam edilenler mi kast ediliyor? Mesela sigara içmek filan mı? Ama ben sigara içmem ki?! Ne kadar sığ bir cevap oldu di mi? Bu da böylelikle kötü bir huy olmuş olduuuu, konuyu saptırıp lafı uzatmak olduuuu…J

Kahramanınız kim: Hayata ve yaşama dair umutlarını hep diri tutan insanlar. Zaten bu zor mu zor hayatta böyleleri kahramandırlar….sanırım bu tür insanlar.

En çok kullandığınız kötü kelime: “Hay bin kunduz!”...”Karamba!”...Yok yok hiç biri diil bunların…Kötü kelimeleri yazıp da keyfimizi kaçırmayalım…nasıl olsa yollarda, gazetelerde, tvlerde kullanılıyor bolca.

Şu anki ruh haliniz: Normal ki.

Hayat felsefenizi hangi slogan özetler: Böyle bir pankarta yazabilecek bir sloganım yok ama görüş olarak bir şeyler diyebilirim. Mesela; sanırım hayata hep umutlu ve iyi niyetli bakmaya çaba göstermek.

Mutluluk rüyanız: Çok param olsun…ne bileyim ama epey çok falan olsun. Yok yok, şaka şaka…mutluluk rüyası mıdır bilemem ama sevdiklerimin iyi olması, sıkıntılı olmaması bu rüyanın hep devam etmesini sağlar.

Sizce mutsuzluğun tanımı: En büyük mutsuzluklardan birisi yapacağınız şeyler varken yapmamış dikkat edin yapamamış değil, YAPMAMIŞ olmak galiba. Mesela elinize imkanlar geçtiği halde bir mesleği yapmamış olmak ve artık yaşlı bir insana dönüştüğünüzde “ahh be keşke doktor olsaydım” ya da ne bileyim “ahh be keşke itfaiyeci olsaydım” dememektir.

Nasıl ölmek isterdiniz: Bu sorunun cevabına ne yazarsam yazayım super uyduruktan bir cevap olacak. Belki de biz daha doğmadan çok önce ruhlarımız bir beden bulurken bu sorunun cevabını da verdik ama hatırlamıyoruz…Ben de hatırlayamıyorum…bilmem ki.

Öldüğün zaman cennete giderseniz Allah’ın size ne söylemesini istersiniz:  Bu sorunun cevabını ise cennetblogsorularacevap.com’dan yazarken versem daha iyi olacakJ

Yazının devamı...

Mim: Hiç bir zaman geç değil.

Sevgili Aysema'dan bir mim gelmiş...hemen yazmaya başlıyorum.

1. Çocukken ............... kaçırdım.
2. Çocukken ............... yoksundum.
3. Çocukken ............... yaralanmış olabilirim.
4. Çocukken ............... olmayı hayal ederdim.
5. Çocukken ............... isterdim.
6. Evimizde asla yeterli .......... olmadı.
7. Çocukken daha fazla ........... ihtiyaç duyardım.
8. Bir daha asla .......... göremeyeceğim için üzgünüm.
9. Yıllar boyunca ......... merak ettim.
10. ............. kaybımdan dolayı hep kendimi suçladım.
*****

1. Çocukken en güzel dizilerin en heyecanlı bölümlerini ertesi gün sınav var diye kaçırdım.

2. Çocukken şanslıydım çünkü sevgisizlikten yoksundum.

3. Çocukken hassas olmaktan dolayı yaralanmış olabilirim.

4. Çocukken eğer imkan olursa büyüyünce kasap...olmazsa o zaman balıkçı...o da olmazsa o zaman doktor  olmayı hayal ederdim.

5. Çocukken uzaya gidebilmeyi bir de okyanusun en dibini incelebilmeyi isterdim.
6. Evimizde asla yeterli değildir ya da şu eksiktir diye düşündüğüm bir şey  olmadı.
7. Çocukken daha fazla kalem ve kağıda ihtiyaç duyardım.
8. Bir daha asla çocukluk zamanlarımı göremeyeceğim için üzgünüm.
9. Yıllar boyunca film yönetmenliği nasıldır acaba diye merak ettim.
10. Bir takım işlerin ve seçilen yolların yarattığı zaman kaybımdan dolayı hep kendimi suçladım.

Şimdi yazdıktan sonra farkettim...Bütün boşluk doldurmalar hep yokluklar ve eksiklikler üzerine olmuş. Halbuki ille de yokluk olmak zorunda değil ki...hiç bir zaman geç değil demek için.

Bazen eskisi gibi olmasını istemek de olamaz mı?

Bu mim Öykü'ye gitsin.....sonra sonra...hmmm....ıvır zıvır'a gitsin....
sonra...Serzeniş Meraklısı'na...hmmm bir de mevsimlerden Roma'ya gitsin.

Ama zaten yazmışlarsa bu mimi o zaman burada kalsın.

Yazının devamı...

MİM:mutluluk senin için ne?

This is the life, Amy Macdonald

"mutluluk senin için ne?”  diye sormuş gönderdiği mimde sevgili Nily.
Yazısını okurken hoşuma gitmişti konu.
Fakat  yazısının sonunda bu konuda benim de yazmamı isteyince...mutlu oldum.

Hmmm....ne kadar da çabuk  di mi? Ne kadar da kolay di mi?

Açıkcası, "mutluluk benim için ne?" sorusunun cevabını vermeden önce çok zor mutlu olabilen bir insan olmadığımı farkettiğimi söylemem lazım.

Mutluluk bence yüzümüze yayılan bir gülümseme ve onun sebepleridir doğal olarak.

Sebepleri çok değişken olabilir ama ortak noktası yapmaktan ve yaşamaktan zevk aldığım şeyler diye düşünüyorum.

Hayalllerinizin ardına usulca oturmuş birini tanımak ve tam da o hayallerden fırlayıp gerçeğe dönüşüyor olduğunu görmek bir mutluluk iken aynı şekilde bir masanın üzerinde sessizce duran bembeyaz kağıt ve kalemler de mutluluk sebebidir benim için.

"Aynı şiddette mi?" derseniz elbette herkesin ve her şeyin yeri ayrıdır. 

Mutluluk senin için ne sorusunun ardında kendinle de barışık olmanın cevapları yatar aslında...diye düşünüyorum.

Mutluluk verdikçe alırsınız...almak için vermeseniz de, alırsınız.

Bazen bir müziktir, bazen hiç beklenilmeyen bir zamanda gelen o telefonlardır ve o telefonlardaki sevgi dolu sıcaklığı hissetmenizdir...uzakta olsanız da..şimdilik öyle olsa da, mutluluktur işte.

Yağmurun yağması da mutluluktur...insanların sevecenliğini görmek de...

Mutluluk içimizdedir aslında ve her buluşumuz en büyük umudumuzdur bir sonraki mutluluğa ulaşabilmek için.

Bu mimi ben de, eğer yazmamışlarsa Brajeshwari, LAL ve 7.oda'ya göndermeyi isterim ve elbette kabul ederlerse, yazmayı isterlerse...ne zaman olursa.

Yazının devamı...

Kağıt, kalem, nutella, merdivenler...vs vs

("Taken for granted", Sia)

Sevgili beenmaya, mim şeysi yollamış çocukluk anıları üzerineymiş. Hayatımın en çok sevdiğim kısmının anılarını yazmak eğlenceli olacak. Fazla bekletmeden ilk fırsatta yazmalı. Bir sonraki paragrafta başlamalı öyleyse.

Üst tarafa koyduğum çizim rastgele konmadı. Zaten bu blogta hiç bir şey rastgele değildir. Dikkatli bakanlar sadece okuyanlar değil yani...detayları farkedecektir. Detaylar önemlidir hayatta.
Çizim neden rastgele değil. Çünkü bizzat benimle ilgilidir de ondan.
 
Misafirliklere gidilirken oyuncak götürmezdim. Kağıt ve kalem götürürdüm. Yanıma alacağım kağıtların fazlalığı ya da azlığı misafirliğe gidilen yer ve insanlarla direk ilgiliydi. Eğlenceli bir yer değilse...yani bir çocuk için eğlenceli yer değilse demek istiyorum, yanıma alacağım kağıtlar çok fazla olurdu. Zaten kağıt ve kalem yanyana geldi mi uçsuz bucaksız bir hayal denizine yolculuğum başlardı.

O zamanlar Nutella Almanya’dan gelirdi. Nutella...hmmmm çok lezzetliydi. Hala mutfağımda var ki.
Ama bir de Schokella(Şokella) vardı.
O da çok güzeldi.
Sonra büyüyünce Schokella’nın o çocukluktaki tadı,  hep çocuklukta kaldı. Çünkü bir şeyler olmuş o orijinal tadı gitmişti. Bir de büyüyünce “Schokella gibi olmak” deyimini ortaya atacaktım.
Schokella gibi olmak hani böyle pelte pelte dökülmek ya da erimek yamulmak...kifayetsiz olmak durumunun tanımıdır.
Yani Schokella olmak işte! (Mesela...aşık olduğunuzda şokella olmaz mısınız? öyle bir şey...)

O zamanlar...yani çocukken.
Ama biz çocukken!...
Çizgi filmler de bizim gibi masumdu.
Henüz pokemonlar çıkmamış, etrafa şiddet çok fazla yayılmamıştı.
Heidi vardı ve ben her defasında heyecanla izlerdim.

Çocukluk zamanımın unutulmayanları arasında...o arka sırada oturan ve hep dayak yiyen...kafasında çeşit çeşit cetveller (ama tahta olanları) kırılan sınıf arkadaşım aklıma gelir.
Bir de burun deliğinden nefes aldıkça şişip ve sönen sümük balonu...
bir de sıfır numara traş edilmiş kafası...
bir de beyaz yakasının uçları kıvrılmış ve savrulmuş hali.
ve bir de dayak yerken bile tuhaf sırıtışı. Dayak sonrası yine serseri serseri etrafa bakışı ve elbette yüzüne asılı kalan sırıtışı....ha bir de tembelliği. Kafamda ki tembel çocuk görüntüsünün temsili resmidir.

Hani dövülmeye mahkum çocuk görüntüsü sanki.

Bunca yıl aklımdan bu görüntünün çıkmaması da ayrı bir ilginçlik.
O arkadaşımı yıllar sonra yolda gördüğümde bu görüntülerin hepsi nasıl da kafamın içinden anında koşarak geçmişti anlatamam. Gayri ihtiyari adamın direk burnuna bakmıştım. Ama o hiç bilmedi neden baktığımı.

Çocukluğuma dair unutamadığım başka bir şey ise her yere koşarak gitmemdi. Her yere ama!.
Merdivenleri hızlı hızlı çıkardım. Çoğu zaman tırsıklıktan dolayı merdivenleri hızla çıkardım...”amanın otomat sönmeden ben yukarıya çıkayım karanlıkta kalmayayım” diyerek 30 saniye ancak yanan ve TRONK!! diye sönen otomat, sönmeden 5 kat çıkardım.
Bilmeden dünya rekorları kırıyordum...çocuk halimle.

Milliyet çocuk okumayı seviyordum.
Annem ve babam diğer anne babalar gibi hiç bir zaman çizgi roman okumamı yasaklamadılar, engellemediler. Ben hep heyecanla ve zevkle okudum...saklamadan, gizlemeden...sonrasında benzer şeyleri çizeceğimi bilmeden okudum.

Daha çok ama çok yazarım...okuyanları da fazla yormadan durmayı bilmeli.

Beenmaya’ya en zevkli ve en kolay yazdığım mimi yolladığı için bir kez daha teşekkür ederim.

Bu mimi birilerine yollayayım...hmmm...mesela Serdar'a...Öykü'ye....Nily'e bir de Ivır zıvır'a.
(mim konusu: çocukluk anıları)

Yazının devamı...

Mimlerden...

Oldukça yoğun ve koşturmalı bir zaman diliminde yaşıyorum bu aralar. Ama istenince her şeye zaman bulunabileceğine inanıyorum.

Sevgili Öykü'den bir mim, bir de ödül şeysi gelmişti. Ve blogunda da yazdığı gibi ödül ilk kez ondan geliyordu bana. Düşündüğü için çok teşekkür ediyorum. NOT(16Şubat 2009): Blogun yayımlanmasının ardından bu mim şeyini tam bilememekten ve de acemilikten olsa gerek eksik bıraktığımı farkettim. Aynı şekilde ben de bu ödülü kimlere verdiğimi yazmalıydım. Yan tarafta bir liste var. Blog listem ismi altında takip ettiğim bloglar var. Bu ödül oradaki herkese gitmektedir. Herkese çok teşekkürler hem sıcak hem de samimi desteklerinden dolayı.

Bir de bir mim konusu göndermişti. Ama zamanlıca yazamadım. Yazmadan da atlayamazdım. Konu ise Barış Manço üzerineydi. 

Adam olacak çocuk programlarından çok önce...biliyordum onu. Tıpkı herkesin bildiği gibi.
Bir sanatçıydı o.
Sonra ki zamanda sadece sanatçı değil topluma da duyarlı ve çocukları da pek seven bir adam olduğunu farkedecektik.

Hep düşünmüşümdür; Yeniliğe ya da bir takım marjinal görüntülere çok açık bir toplum olmamamıza rağmen...Barış Manço'nun saçları ve meşhur takıları üzerine öyle büyük tepkiler koparılmadı hem de o zamanlarda...yetmişli yıllarda. Belki de daha açık görüşlüydük o zamanlar...bilmemki. 

Yaptığı müziğin ve insanlığının kalitesi her şeyi aşıyordu. Ön yargıları bile.

Aklımda kalan Barış Manço ile ilgili en çarpıcı sahne ise şudur.
Sabah bilgisayarı açınca genelde ilk yaptığım iş Türkiye'den haberleri okumak olur.
Bu sefer  o gün laba gelmiş  ve labta okumuştum haberleri, çalışmaya başlamadan önce...ve okuduktan sonra da ekrana bakakalmıştım.
İnanamamıştım. Artık Barış Manço yoktu.

İşin diğer bir buruk yönü ise o dakika çevreme baktım...ve düşündüm, hani desem Barış Manço ölmüş... bana anlamayan yüz ifadeleri ile bakacaklar ve işlerine dönecekler tekrar.
Anlatmak  zor yani.
Tanımadıkları bu adamın nasıl bir insan olduğunu hiç bilemeyecekler.

Ama ben biliyordum...ve Türkiye'de herkes de biliyordu onun ne de büyük bir kayıp olduğunu ve erkenden gittiğini.
 

Yazının devamı...

Mim

Sevgili GünCeraN'dan bir mim gelmişti. Ancak şimdi yazabiliyorum.
Konusu ise şöyle;

1. Yakınınızda bulunan ilk kitabı alın.
2. 161. sayfayı açın
3. 5. cümleyi okuyun.
4. Blog sayfasına yazın.
5. En güzel cümle ve en güzel kitabı seçmeyin.Sadece yakınınızda olan ilk kitabı alın.
6. 5 blog arkadaşınıza yollayın.

Bu elimin altındaki kitap değil ne yazık ki...kitaplığım hemen bilgisayarımın yanı başında olduğundan gözüme ilk çarpan kitabı aldım...Burada oyunun kuralını belki bozdum.

Kitap, The Tippiıng Point, Malcolm Gladwell'den,
161. sayfa

5.cümle
"Bu tür deneyleri binlerce kez yapabilirsiniz, ve cevap her defasında neredeyse hep aynı şekilde olacaktır."

Tüm kitaplar yakınımdaydı...en yakını bu oldu.

Bu mimi ise burada bırakıyorum. Bu arada bir itiraf, mimleri pek heyecanla yazamıyorum galiba ve o yüzden de uzun sürüyor sayfaya gelmesi.

(sırada Metonia forever ve öykü'nün mimleri var...onları da en kısa zamanda yazmak umuduyla diyorum)

Güzel bir haftamız olsun!

Not: Şimdi "gereksiz yazar" dan gelen yorum aklıma bir fikir getirdi. Bu mimi kimseye göndermedim...Ama onun yerine bu yazıya yorum yazmak isteyenler. Bir de bu 161. sayfa 5. cümle kuralını uygulasınlar...onu da yazsınlar dilerlerse.
Bakalım nasıl bir görüntü oluşacak?

Yazının devamı...

Mim: Kontratlar

Sevgili Haşim, yılın son günlerinde o mim şeylerinden yapmış ve beni de mimlemişti.
Zor konuydu...öyle hemen de “zotank” diye yazamadım.
Yazmış olmak olsun diye de yazamazdım.

Ama galiba başladım şimdi yazmaya. Demek ki düşünmüşüm.
Konusu kontrat yapmak üzere olan bu mimde ben nelerle/kimlerle kontrat yapardım.

Hayallerle kontrat yapardım, ayakları yere basan hayaller kuran biri olsam da hep bir beklemek lazımdır ya zamanı gelsin diye...sabırlı olmak lazımdır ya.
Sabırlı adamımdır ama sabırlıyız diye de hep sabrım ölçülmesin!
Eğer o hayale ulaşmak gerçekten kalbimden geliyorsa bir an önce ulaşabileyim.
Bencilce bir kontrat di mi?
Ama hayat da öyle...ne yazık ki.

Diğer bir kontrat ise güven üzerine güven duyduğumuz insanların hep o çizgide kalmaları...bizi hayal kırıklıkları içinde yarım bırakmamaları.

Son kontrat ise zaman üzerine zamanın kısalığını bilen biri olarak...yapacağım işleri uzamadan kısa zamanda bitirebilmek...ama elbette hızlı ve yamuk değil.
Hızlı ve düzgün bitirmek.
Az zamanda çok iş yapabilmek mesela.

Bu zor mim burada biter...çünkü bu kontratlar bir kabul edilsin işte o zaman yenilerini belki yaparım.

Efendim?
Pazarlık yok mu?
Ama...ama...ben sanmıştım ki...

Yazının devamı...

Mimli Mekanlar

Nily...Yalnızlık okulu'nun degajının ardından topa sahip olunca...mekanları anlatmış, orada bulunmaktan zevk aldığı mekanları. 

Ben de "mim nedir ki?" derken, ne olduğunu anlamış bulunuyorum Nily sayesinde, hem de uygulamalı olarak.

Gitmek ve orada bulunmak istediğim mekanları yazmaya başlıyorum o zaman. 

Çiçek pasajı, Beyoğlu, İstanbul: Hem ortamını hem de yiyecekleri özledim...havasını da galiba.

İstiklal Caddesi, Beyoğlu, İstanbul:  Böyle tünele dogru yürümeyi isterim...bi de yine oralardaki Mephisto...isimli, o kitapçı-kafe yerinde olmayı.

Yatağan Kebap House, New York, NY: İstanbulda bile böyle müthiş döner ekmek yemedim...yazarken ağzım sulandı bile...o kadar yani.
Salaş ve küçük bir dükkandır...ama inanılmaz lezzetli döneri vardır, hakikaten.

Burdick, Cambridge, MA: Harika sıcak çukulatası vardır...Kış günlerinde sıcacık içersiniz...dışarıda o biçim kar vardır...Ama sıcak çukulata da o biçimdir. Bir de lezzetli çukulatalarını da unutmamak gerekiyor.

Finale, Boston, MA: Pastaları ve ortamı pek bir güzeldir. Arkadaşlarınızı, sevgilinizi götürdüğünüzde hiç kimse pişman olmaz.

Minado, Natick, MA: Sushi cenneti diyebilirim...uzakdoğu yemeklerinin ve özellikle sushinin olduğu bir açık büfe mekanı...hem lezzetli hem de her çeşitten her şey var.
Gözünüz de, karnınız da doyar.
Paranız da çarçur olmaz.

Istanbul: Tam şu sıralar olmak istediğim şehir...mekan önemli değil.

Ama "şimdi" olmak istediğim yer...sonra değil ve ne yazık ki şimdi olamayacağım şehir.

Daha da vardır yazacağım yerler ama ben, en çok istediklerimi yazdım.

Sevgili Nily'e teşekkür ediyorum...Bu fırsata yani mim deneyine imkan verdiği için.

Ben de mimli mekanları, kabul ederlerse Yeşim'e, beenmaya'ya ve Ahmet'e yollamak isterim ve bilmem kabul ederler mi?

Yazının devamı...