Tuhaf hikayeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Tuhaf hikayeler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Ara 2008

Tuhaf hikayeler V: Beynimin anahtar kelimeleri



Arşivleri karıştırırken gözüme bir resim takıldı.
Aypod mu...yoksa Ipod mu derler ondan işte.
Şöyle kocaman bir alet.
Kablosu filan var bir ucu alete, bir ucu kulağa takılıyormuş...Müzik dinleniyormuş.
Reklamlarına baktım...4 saat boyunca çalışabiliyormuş sonra şarj etmek gerekirmiş...Sonraki yıllarda 12 saate ve piyasadan çekilmeden önce de 24 saate kadar dayanan modelleri yapılmış.

Ne ilkellik diye aklımdan geçirdim.
Tabii böyle uzak mesafeden bakınca ilkel görünüyor.
Bize de uzaktan bakanlar kimbilir ne diyeceklerdir geliştirdiğimiz teknolojiler için.

Şimdiler de ise o zamanlardan bugüne kadar gelen bir firma kendini çok geliştirdi kırkiki yıllık bir firma oldu Google...
İnternette her yerdeydiler...sonrasında da heryerimizde onlar oldu yine.

2040 yılında artık her doğan insanın frontal kemiğinin (alın kemiği) üstüne, deri altında olacak şekilde küçük bir çip tutturuluyor.
Doğumdan hemen sonraki iki gün içinde yapılıyor bu işlem.
Böylelikle tıpkı bilgisayarlarımızın bağlandığı IP adresleri gibi ya da arabalarımızın GPS lerindeki gibi nerede olursak olalım bulunuyoruz.
Sinyallerimiz yanıp sönüyor, bizi yönetenlerin kontrol odalarındaki holografik görüntüleme sistemlerinde.

Çıkarmanızı hiç tavsiye etmem.
Çünkü çıkaranlar anlatılmayacak kadar kötü bir takım hızlandırılmış nörodejeneratif hastalıklardan hayatlarını kaybediyorlar...elbette bunun altında genetikçilerin parmağı var.

Herkesin mutlak bir şekilde nerede olduğu bilinmekte, ne düşündüğü ve hangi anahtar kelimeler ile beyinlerini tarattıkları da izleniyor.
Bir müdahele söz konusu değil kesinlikle...amaç terörist aktiviteleri denetlemek. 

Mutlak barışı bozmaya karşı önlem almak.
Barış ve huzuru bozmadığınız sürece herşeyi düşünebilirsiniz.
Beyin müthiş bir organ, bu zaten biliniyordu ama daha da efektif kullandıkça bu muhteşemliği daha net görme imkanımız oldu.

Çiplerimizde yerleşik olan "Google marka" arama motorları, kullandığımız her anahtar kelime ile ilgili bilgiyi holografik görüntüleme cihazımız ile önümüze dökebiliyor.
Bu kimi zaman bir anımız olduğu gibi, okuduğumuz kitaptaki bir bilgi de olabiliyor.
Hatta bu çıktılar ile ilgili bir görüntü de varsa o da verilerin yanına iliştiriliyor.
Dolayısı ile artık unutmak diye bir şey söz konusu değil.

Anahtar kelime yerine gün.ay.yıl bile arattırabilir ve o zaman diliminde ki beyin kayıtlarını alabilirsiniz.

Hatta rüyalarınızı bile arattırabiliyorsunuz. Bir yerlerde bir müzik mi dinlemiştiniz? Artık o da kayıtlıdır beyninizde...onu da çıkarttırıp dinleyebilirsiniz. Reklamlar var tabii ki yine...ama olsun artık o kadar.

Ha bu arada gizli doğum yaptırılan insanların varlığından söz ediliyor. Bunlar çiplenmekten kaçmaya çalışanlarmış. Hiç bilemiyorum gerçekten böyle insanlar var mıdır acaba?
Bana hiç gerçekçi gelmiyor ama neyse.

Yoruldum...biraz uyusam iyi olacak...hatta bir arama yaptırayım da...şu geçenlerde gördüğüm filmi seyredeyim. Şimdilik hoşcakalın.

---------------------

Not: Bundan 3 yıl önce bir arkadaşımla , Google beyinde de arama yapsa ne ilginç olurdu diye gülerek fikir tartışması yaptığımız sohbet, sonrasında TIME dergisinde bir makale konusu olmuştu. Bize de heyecanla bak biz bunu çok önce düşünmüştük diye züğürt tesellisi yapmak kalmıştı.


(Bu yazım ilk olarak MB'de yayımlanmıştır...buraya çok az değişikliğe sokarak aldım)

Yazının devamı...

2 Ara 2008

Tuhaf hikayeler IV: Ben şanslılardanım.


Şimdi çıktım yine gün ışığına, harika bir duygu bu! 
Sürekli kapalı kalmak inanılmaz sıkıcı bir durum.
Gün ışığı kemiklere de  yararlı zaten.

Keşke hiç kapalı kalmasam.
Her ne kadar yalnız olmasam da ve hatta etrafımda arkadaşlarım da olsa yine de bu karanlıkta kalma durumu bozuyor beni.

Dışarı çıktığım zamanlarda ise kimileri benimle dalga geçiyor, türlü şaklabanlıklar da yapıyorlar.
Ama olsun herşeye değiyor...gün ışığını alıyorum ya...

Eskiden böyle miydi halbuki?

En çok iş gören bendim.
Bir saygınlığım vardı...milyon dolar değerindeydim...değerindeydik.
Ama herşeyin bir sonu var işte...eşim nerede bilmiyorum.
Ben buradayım ya bir onu bilirim.

Uzun zaman oldu buraya geleli.
Bazılarımız genç gelmiş, ben ise...galiba orta yaş diyeceğim bir zamanda geldim.
Uzun lafın kısası epey oldu burada kalmaya başlayalı.

Bazen elden ele dolaşmak tuhaf geliyor. Yakından bakılmak da...Ama insanlığa hizmet ettiğimi düşündükçe....iyi hissediyorum...sadece arada "eşim nerededir şimdi?" diye düşündükçe, hüzün basıyor içimi ister istemez.

Bakın yine seslendi hoca öğrencilerine “Arkadaşlar bütün kemikleri kutulara geri koyalım. Evet evet masanın üzerinde duran ‘femur’ u da alın lütfen...ders bitti.”

Duydunuz di mi?

Bana seslendi femur dedi...evet benim adım femur...vücuttaki en uzun kemiğinizim.

Bir zamanlar hayat vardı...hareket de vardı.
Bir futbolcunun hayatındaydım.
O yüzden milyon dolardık. Ama galiba herkes milyon dolar. Çünkü kaybedince farkediyoruz değerini her şeyin.

Hiç bitmeyecek gibi yaşıyoruz.

Ama geçip gidiyor işte her şey.

Belkide ben şanslılardanım...hala gün ışığını arada bir de olsa görebiliyorum.


Yazının devamı...

12 Kas 2008

Tuhaf hikayeler III: Esteramon’un günlüğünden


“Eğer yaşasaydım,

senin için şiir gibi yaşardım.

Eğer isteseydin sen de,

belki gülebilirdim ben de.”


demiştin hatırlıyor musun?

Kaç zaman önceydi ben artık hatırlayamıyorum.
Ama aramızda büyük bir sevginin yaşanmış olduğunu biliyorum.

Uzun zaman geçti.
Fakat sanki seni daha dün görmüşüm gibi yüzün aklımda.
Kolay değil yıllar boyunca yüzünü aklımda tutabilmek.
Demek sevince olabiliyormuş.

Ama bu nasıl bir sevgi ise seni bir türlü ısıramadım.
Hani benimle hep olasın, benimle birlikte sonsuza dek yaşayasın diye.

Kendi bencilliğim uğruna seni de benim gibi gecelere mahkum etmeyi göze alamadım.
Zaten sen de istememiştin böyle bir hayatı öyle değil mi?

Ben hep bu yaşımda kalırken...sen tüm güzelliğin ile yaşlanıp...gittin.
Ama birlikte yaşadığımız o 45 yıl, yüzlerce yıllık hayatımın en güzel zamanları oldu.

Ben de yüzlerce yılın ardından, ilk defa sana bak kısacık bir şiir yazdım dün akşam...

“Ayak seslerin,

ne kadar sessiz.

Şimdi bu oda,

ne kadar da sensiz.

Ne yapıyorsundur kimbilir,

oralarda bensiz...”


İmza, Vampir Esteremon


Yazının devamı...

9 Kas 2008

Tuhaf hikayeler II:Bazılarımız baştan en şanssız


Benim gibi milyonlarcası var.

Bazılarımız pek bir hırslı, enerjik.
Bazılarımız baştan en şanssız. Yamuk yaratılmış!
İddiası daha en başta bitiyor ve iyiki de bitiyor.
Ya  birilerini bulsa?...Sonuçlarını düşünmek bile istemiyorum.

Nasıl bir yarış bu anlatamam? Delicesine bir şey.

O ise bekliyor birimizi bir köşecikte...masumca tutunmuş hayata bekliyor...
Ama bir süreliğine...daha fazla değil.
Hayatta her şeyin geçici olduğuna dair en güzel örneklerden biri onun varlığı.

Bazılarımız ona ulaşmak umuduyla yanlış birilerini buluyor, o olduğunu sanıyorlar. Hayatlarını heba ediyorlar. Ama tutundukları anda farkediyorlar yanlış yaptıklarını. Meğerse o değilmiş tutundukları.

Bir yazar, kitaplarından birinde “Bir erkek bir kadını seçince aslında bir hayatı seçmiş olur” demişti. Haklı galiba.

O kadar zorlu ki bizim bu yarış...hem sürat lazım hem dayanıklılık hem çekicilik.
Her şeyin öncesinde hayatın bu kadar hız gerektirdiğini söyleselerdi, inanmazdım.
“Hızlı yaşa genç öl...” derler ya buna benziyor hallerimiz.

O ise kenarcığa tutunmuş halde kendinden emin mi bekliyor? Yoksa hep endişe içinde mi?
Hiç bilmiyorum.

Sormadım da...bilmemek bazen daha güzel.

İşin en güzeli ise...bunca spermden sadece birimiz ona ulaşacak.
Birimiz bir hayatı başlatacak onunla.

Size sayı da vereyim...yaklaşık 200 milyon spermden sadece yine yaklaşık elli tanemiz ona yani sevgili yumurtaya ulaşabiliyor. Ve sadece birimiz ama sadece birimiz onunla buluşuyor. Ardından tüm kapılarını kapatıyor.

Ben ulaşanlardanım...o ve ben şimdilerde çoktan kromozomlarımızı da birleştirdik...bir sürü ama bir sürü hücremiz bile var...hayata başlamaya az kaldı...ama zaten çoktandır başlamamış mıydık:?

 

Yazının devamı...

8 Kas 2008

Tuhaf hikayeler I:Ellerini görünce yüzünü görmek istemedim.

Öylesine güzel elleri vardı ki yüzünün de aynı güzelliğe sahip olamayacağını düşündüm nedense.
Elleri en güzeldi sanki.

Yüzüne bakmayacaktım!
Tabii ki bu mümkün değildi.

Yüzüne de bakacaktım. Ben sadece aklımdan geçenleri söyledim size.
Elleri düzgündü...bu yüzden mi güzeldi?

Ama tırnakları ve parmakları da çok biçimliydi.
Bazı kadınların el bakımı yapmasına hiç gerek yoktur diye düşünürüm böylesine güzel elleri görünce.


Önce ellerine sonra da yere doğru süzülen kanın fotoğrafını da çekmemizin ardından, yardımcım ile birlikte ellerine naylon poşetleri geçirdik.
Olay yeri inceleme ekibi olarak parmak izlerini de aldık elbette.

Geri kalan incelemeler artık laboratuvarda yapılacaktı...Onu olay yerinden kaldırmalarından hemen önce yüzünü de gördüm maalesef.
Yüzünü kapatan şapkayı hafifçe kaldırdım...sanki ürkütmekten korktum.
Ne saçma bir düşünce...artık hiç bir şey onu ürkütemezdi ki.

Yanılmışım, ellerinden de güzelmiş yüzü meğerse.

Bizim işimiz o “CSI” lı filmlerdeki gibi değil ne yazık ki.
Her gün son moda kıyafetler giyip, en keskin bakışlarımız ile etrafı süzerek olay yeri inceleme yapmıyoruz ve yine ne yazık ki laboratuvarlarımızdan her daim öyle artistik iç gıcıklayıcı mavi ışıklar da süzülmüyor.

Ha ne diyordum?...
Evet evet elleri çok güzeldi.
Yazının devamı...
 

Blog Listem

Hayattan ve Masallardan Biraz Copyright © 2009 WoodMag is Designed by Ipietoon for Free Blogger Template